7443 Kez Okundu

Hayatımızı paylaştığımız ancak esir etmemekte ısrar ettiğimiz hayvan dostlarımızı kaybetmeye devam ediyoruz. Yaklaşık 4 yıldır yaşadığımız Kemer’de hastalıktan hiç hayvan kaybetmediğimiz halde, iki kedimiz Nazmiye ve Karamel, esrarengiz biçimde ortadan kaybolmuş, dünya tatlısı Arslan’ımızı “;Faili meçhul”; bir trafik kazasında kaybetmiştik. Hapsedilmeyen kedilerin yaşam ortalamasının bir yıl civarında olmasına üzülürken, geçen yıl Arslan’ımızı kaybettiğimiz sokakta, bu kez de Duman’ımızın karaltısını farkettik.
Bir haberden diğerine koşarken karşılaştığımız manzara, içler acısıydı. Ana caddelere çıkmayan, ancak komşu bahçelere gidip gelirken geçtikleri ara sokakta bir hayatın devam etmesi için frene dokunuvermeyi gereksiz duyan biri tarafından mı ezilmişti, yoksa Duman kızımızın adeta kamuflajlı tüyleriyle dikkatlerden kaçıp, kendi ecelini mi aramıştı bilmiyoruz.
Daha 6 aylıktı. Küçücük bedeni için normal bir binek aracı bile “;Ağır”; vasıta sayılırdı. Üzerinden geçen tekerlek öyle ağırdı ki onun için, sevgi dolu yüreği, bedenini terketmişti. Dokunduk, hala sıcaktı. Sanki son vuruşunu biz yanına koşarken bu ceviz büyüklüğündeki yürek, son kez çarpmıştı.
O’nun yumuşacık bedenini göz yaşlarımızla ıslatarak, son nefesini henüz verdiği asfalttan aldık, Arslan’ımızın yanıbaşında toprağa verdik. Son gecesini birlikte geçirdiğimiz, ipek tüylerini, güzel gözlerini, ıslak burnunu güzel bir anı olarak saklayacağımız için avunduk.
9 can dostumuz daha, bizimle yaşıyor. Çevreden yemeğimizi paylaşmak için uğrayan en az 4-5 konuğumuz daha var. Onların hiç biri trafik kurallarını bilmiyor. Ara sokaklardan geçerken, sanki önümüze kendi çocuğumuz çıkıverecek kadar dikkatli ve hayata karşı saygılı olabilsek keşke...
Ama, olmuyor.. Yeni kayıplara hazırız, ama yine üzüleceğiz.
Hoşçakal Duman... İsmin gibi süzülüp gittin hayatımızdan amasevgi dolu bir iz bıraktın.