Nasıl 11.3 milyon talihlisi olunur?

Payla�: Yaz� Boyutu:

12435 Kez Okundu

13 yıldır Kemer’deydi. Geçtiğimiz yıla kadar iyi kötü sürdürdüğü yaşamı geçen yıl girdiği “;Su”; işiyle biraz bozulmuştu. Herkesi etkileyen krizden nasibini almış, eşi ilkokula yeni başlamış bir kızı ve 3 ay önce dünyaya gelen oğluyla geçim derdine düşmüştü.

40 yaşındaki İsmail Aydın, 16 Ekim 2008 gecesi çekilişten sonra kuponuna bir göz gezdirdi, yanılmamış olmak için bir kez daha baktı, sonra kuponu dikkatlice katlayıp pantolonun sol cebine koydu. Biraz düşündü, gülümsedi, başını yastığa koyup derin bir uykuya daldı.

Sabahleyin ilk iş, loto bayiine  gitmeliydi.

Gitti de.. Oradaki işini bitirdikten sonra işyerine gidip, bir çay söyledi ve arkadaşı Yalçın Çetinkaya’yı telefonla aradı. Konuşurken, telefonun öbür ucundeki Yalçın Çetinkaya’nın gözlerinin yuvalarından fırladığını görür gibiydi. Telefonu kapatıp, çayını yudumladı. Artık gerisi çorap söküğü  gibi gelirdi. Böyle durumlarda ne olacağını en azından gazetelerden, filmlerden görmüştü.. Dakikalar geçtikçe İsmail Aydın haricindeki birkaç kişinin hayatı neredeyse altüst olmuş, kalp atışları hızlanmış, vücut aktiviteleri, beyin dahil birkaç katına çıkmıştı.

Dile bile kolay değildi. 11.3 trilyondu bu, nedense herkes eski para birimiyle konuşmayı seviyordu. Trilyon, daha zengin gösteriyordu ne de olsa..

11 milyon da neydi öyle!.. sanki iki paket sigara parasıydı. Trilyon! deyince daha bir ciddi duruyordu gerçekten.

17 Ekim sabahı telefonu çalan Yalçın Çetinkaya’nın gözleri gerçekten yuvalarından fırlamıştı. Arkadaşı İsmail, “;Loto bizim Nurettin’e çıkmış hemen hazırlan Ankara’ya birlikte gideceğiz”; diyordu. Yalçın Çetinkaya, İsmail’in yanına nasıl gideceğini bile şaşırmış, yolu uzatmıştı..

Giderken, Erzincan”;a gitme hazırlığı yapan, İsmailin ağabeyi İbrahim’le karşılaşmış ve müjdeyi vermişti. Heyecanlananların sayısı artmaya başlamıştı.

Bu arada Yalçın’ın telefonu bir kez daha çaldı. Arayan yine İsmail’di söyledikleri umut kırıcıydı.

“;Nurettin’i patronu alıp gitmiş Ankara’ya!”;

“;Ama sen gel yine, konuşuruz”;

İsmail’in yanına koşarak giden Yalçın’ı ikinci bir şok bekliyordu.

Yanına yaklaştığı İsmail, gülerek cebinden bir kupon çıkarmış, gösteriyordu. Lotoda kazanmış rakamlar güzelce daire içine alınmıştı.

“;Yoksa sana mı?”; diye sordu Yalçın. Sesi titriyordu.

“;Hayır”; dedi İsmail, gülümseyerek;

“;Nurettin bana verdi, kendisi de geliyor”;

Onlar konuşurken, İbrahim de memleketten çocuklarını getirmek için şöyle güzel bir minibüs ayarlamanın peşindeydi. Ne de olsa talihlinin arkadaşıydı.

Günlerden Cuma’ydı, namaza gittiler. Ama ne yalan söyleyelim, kalplerinin atışı, orada bile durulmadı.

İşyerine döndüklerinde, Yalçın istemeyi düşündüğü yeni kasa Clio’nun rengi konusunda hala karar verememişti.

Bütün bunlar olurken bir şeye dikkat etti Yalçın.. İsmail çok rahattı ve bu aşırı rahatlığı “;Rahatsız ediciydi”;

Yalçın dayanamayıp sordu: “;Ne bekliyoruz? Ben hazırım, ağabeyin de haber bekliyor!”;

Ağabeyi İbrahim’in olayı duyduğunu öğrenince, İsmail’in yüzü değişti. O Sakin halinden eser kalmadı.

“;Şaka yaptım yahu, çabuk abime haber ver öldürür beni vallahi!”;

“;Nasıl yani?”; dedi Yalçın. “;Kuponu gördüm gözlerimle, beni mi kandırıyorsun?”;

İnandırmak kolay olmuştu ama  tersi zor olacaktı anlaşılan lafta sözle..

Cebinden bir kez daha çıkardı, sihirliymiş gibi görünen kuponu İsmail;

“;Bak”; dedi.

Tarihine bak!

Yalçın, kupona yaklaştı, bakışlarındaki az önceki coşkudan, umuttan eser yoktu.

 “;Gördün mü?”; dedi İsmail. “;Bu, yeni çekilişin kuponu. Kazanan numaraları oynadım, ilk baktığında tarihine hiç dikkat etmedin”; gerçekten de kuponun üzerinde 23 Ekim 2008 çekilişinin tarihi vardı.

Birkaç saniye konuşmadan durdular. O kısa zaman diliminde,Yalçın’ın gözlerinin önünden Clio’lar, tatiller, paralar geçiyor, umutları kırılmış halde Yalçın, arkalarından el sallıyordu.

İsmail’in sesiyle kendine geldi, yığılıp kaldığı koltukta.

“;Abime haber ver anlat durumu, niye söyledin ki sanki O’na?”;

Az sonra Yalçın, telefonun öbür ucundaki İbrahim’in öfkeli konuşmasına maruz kalıyordu.

Bir masanın iki tarafına oturdular.

İsmail gülmeye başladı. Birkaç saniye sonra Yalçın da O’na iştirak etti. Katıla katıla gülüyorlardı herkesin onlara baktığına aldırmadan.

Kısa bir süre semalarda uçmuş, sonra Kemer’in sert zeminine çarpmışlardı ama gülüyorlardı, sinirleri boşalmıştı.

Gülmeleri, İsmail’in telefonunun sesiyle kesildi. Arayan, daha önce İsmail’in aradığı, ama kendisiyle görüşmeyen bir “;İyi gün”; dostuydu.

Nasılsa haber almıştı anlaşılan, son derece dostane konuşuyor, isterse hemen 100 bin YTL gönderebileceğini söylüyordu.

Ardından birkaç kişi daha.. Sonra akraba olduğunu söyleyenler...

Bir hayal dünyasından çıkmışlar, sanki bu kez d Kemal Sunal’ın “;Talih Kuşu”; filminin içinde bulmuşlardı kendilerini.

Yakın aile fertlerinin dışında kimseye söylememişti Yalçın, bir de yakın arkadaşa “;Kimyese söyleme ha, aramızda kalsın”; diyerek.

Ama anlaşılan “;Söyleme sırrını dostuna, o da söyler dostuna”; özdeyişi veya daha polüler olanını söyleyelim, Kurtlar Vadisi’nin “;İki kişinin bildiği sır değildir”; repliğini doğrularcasına, bir haber zinciri dolaşmıştı ortalıkta.

Oysa İsmail’in 16 Ekimdeki Loto çekilişi için oynadığı kuponda 3 tane “;1”; vardı!

Gazetelerin Ankara Bürolarından, talihlinin çekinin Garanti Bankası Müdürü tarafından teslim alındığı haberi geldiğinde bile sürüyordu söyleşimiz.

Kazananın 50 yaşlarında, emekli ve evli olduğu, İstanbul’da oturduğu açıklanmıştı. Ama bu, doğru bilgi olmayabilirdi!

Biz, muzipçe İsmail Aydın’a baktık;

“;İyi kurgulamışsınız!”;

İsmail, acı acı gülümsedi, “;Keşke çıksaydı da öyle kurgulasaydık”;

Biz Loto’nun talihlisinin kim olduğunu bilmiyoruz.

Sadece, yakınının Loto talihlisi olduğunu zanneden kişilerin heyecanını paylaştık, sizlerle de paylaşmak istedik.